دانشگاه، جوانان و بیکاری سه حلقه مفقود توسعه هستند

در طول چند دهه اخیر پدیده مدرگ گرایی در جامعه با رشد روزافزونی مواجه بوده، و در کنار این پدیده مراکز دانشگاهی هم که با نام کارخانه تولید مدرک فعالیت کردند، تعدادشان بیشتر شده است.


به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سازمان بسیج دانشجویی /همه اینها به کنار آمار بالای بیکاری در بین فارق التحصیلان در چند دهه اخیر حاکی از آن است که تعداد بالای دانشگاه ها هم کمکی به حل معضل اشتغال کشور نکرده است.

 

رشد و توسعه جوامع یقینا برمبنای حرکت بر مدار علم خواهد بود، و دانشگاه ها در این زمینه نقش اساسی و کلیدی را ایفا می کنند.

 

اما توسعه بدون توجه به استاندارها و زیرساخت های موجود می تواند به شدت آسیب زا باشد.

 

متاسفانه توسعه مراکز آموزش عالی طی چند سال اخیر نه تنها کمکی به توسعه آموزش در رده عالی کشور نکرده، حتی منجر به ایجاد معضلاتی وسیع در حوزه اشتغال شده است.

 

یعنی با توسعه مراکز آموزشی، تعداد متقاضیان هم کاهش یافته و پدیده صندلی خالی یکی از مواردی است که در نتیجه بی تدبیری در توسعه آموزشی ایجاد شده و یقینا کیفیت آموزشی هم با افت شدید مواجه بوده است.

 

در کنار اینها افزایش تعداد فارغ التحصیلان بیکار، بالا رفتن سطح توقعات فارغ التحصیلان، ائتلاف مبلغ هنگفتی از بودجه کشور و معضلاتی از این قبیل هم دیگر رویدادی است که در نتیجه بی تدبیری توسعه آموزشی ایجاد شده است.

 

در ایران ۲۵۶۹ دانشگاه در کشور وجود دارد که در ۳۱ استان کشور ثبت شده است.

 

در سال 96 تعداد ۳ میلیون و ۷۹۴ هزار و ۴۲۰ دانشجو در دانشگاه‌های کشور مشغول تحصیل بودند.

 

استان کردستان با 45 واحد آموزشی و استانهای ایلام، چهارمحال بختیاری و زنجان طبق آمار اعلام شده کشوری کمترین میزان تعداد مراکز دانشگاهی را دارا هستند.

 

در حقیقت بسیاری از ظرفیت ها و هزینه های ایجاد شده در بدنه آموزش کشور در عمل کارایی ندارد بلکه منجر به آسیب ها و ایجاد تبعات ناشی از تصمیمات عجولانه و بی تدبیری در عرصه علم آموزش کشور شده است.

 

اما عمده مسئله ای که بیش از هر موضوعی قابل تامل است، افزایش نرخ بیکاری آن هم در بین جوانان فارغ التحصیل است که بیشترین هزینه آموزشی کشور و زمان ممکن را بلعیده و اکنون بی نتیجه تنها تبدیل به نیروهای مصرف کننده شدند که هیچ بازدهی برای کشور ندارند.

 

در سال ١٣٩٧، ٤٠,٥ درصد جمعیت ١٠ ساله و بیش‌تر از نظر اقتصادی فعال بودند؛ یعنی در گروه شاغلان یا بیکاران قرار گرفتند.

 

نرخ بیکاری جوانان ١٥ تا ٢٩ ساله حاکی از آن است که ٢٥,١ درصد از فعالان این گروه سنی در سال ١٣٩٧ بیکار بودند که این آمار نشان می دهد این نرخ نسبت به سال قبل هیچ گونه تغییری نیافته است.

 

متاسفانه صدمه ای که بیکاری به جوانان فارغ التحصیل وارد می آورد به مراتب بدتر و دردناک تر است چرا که راه را برای ورود به آسیب های دیگر هم باز می کند.

 

متاسفانه در شرایط کنونی کشور جایگاه علمی مراکز عالی دانشگاهی نیز ارتقاء نیافته و هم در رتبه بندی جهانی و هم بین مردم نیز به تنزل رتبه و جایگاه رسیده است.

 

در ایران حتی سالانه تعداد زیادی از دانشجویان و فارغ التحصیلان کشوری به کشورهای مختلف جهان صادر می کند که این موضوع تبعات منفی دارد، و ثمره چند ساله کشور را که صرف تحصیل دانشجویان شده به کشورهای دیگر می فرستد که غالبا این افراد به کشور بازنخواهند گشت و بار منفی اقتصادی به کشور وارد می شود.

 

اگر مسئولان سعی کنند رتبه بندی جهانی و وضعیت آموزش عالی مراکز دانشگاهی را افزایش دهند قطعا تبعات منفی این امر دامن گیر جامعه نخواهد شد و به جای دانشجو فرست شدن، می تواند ثروت و سرمایه دیگر کشورها را همراه با دانشجویان آنها به داخل وارد کند.

 

 

بنابراین ارائه راهکاری از سوی مسئولان برای ساماندهی و کاهش هزینه های این معضل ضروری به نظر می رسد.

 

 

انتهای پیام/

ارسال نظر


captcha
آخرین اخبار